Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

Αρτζεντινάτσο και Αργεντινάτο

Αρτζεντινάτσο* και Αργεντινάτο.

* Παλλαϊκή εξέγερση των Αργεντίνων στα τέλη 2001 – αρχές 2002. Σε διάστημα δύο εβδομάδων ανατράπηκαν πέντε πρόεδροι που εξέφραζαν την οικονομική πολιτική του Δ.Ν.Τ.

            Λίγο τα φέσια, λίγο ο ποδόγυρος, ακόμα πιο πολύ η κρίση, το μαγαζί το έβαλε λουκέτο. Χωρίς καλά – καλά να το συνειδητοποιήσει κι ο ίδιος, σχόλασαν οι παρέες, κόπηκαν τα πονηρά τηλέφωνα, χάθηκε από την πιάτσα.
 Βοηθούσε αγώγγιστα τη γυναίκα του στο baby-sitting που ανέλαβε για να τα βγάζουν πέρα οικονομικά.
 Ο ορισμός της πραγματικής αγάπης, από εξαιρετικά πολύπλοκος γι αυτόν, γινόταν εξαιρετικά απλός. Πρώτα για τη γυναίκα του και μετά για τον ίδιο.
Ναι, τον αγαπούσε τον άντρα της. Όχι γιατί ήταν ωραίος, όχι γιατί ήταν πετυχημένος, ούτε αποτελούσε πια γι αυτήν το αντικείμενο του πόθου. Τον αγαπούσε με ανιδιοτέλεια, με θυσία με διάθεση προσφοράς.
 Κι αυτός; Πόσες πίκρες, πόσα βάσανα; Πόσο μεγάλη συγχώρεση να της ζητήσει;
 Θα το περάσουμε κι αυτό του είπε, καθώς με το ένα χέρι του χάιδευε τα μαλλιά και με το άλλο κρατούσε το σημείωμα της εφορίας.
            Ίσα που διασταυρώθηκαν τα βλέμματά τους το πρωί. Δεν είχε τη δύναμη να αντικρίσει το γέροντα πατέρα του.
 Είναι καταστάσεις που δεν αναλύονται, πραγματικότητες που δεν περιγράφονται, συναισθήματα που καίνε βαθιά μες την καρδιά μας. Οι αετοί δεν πεθαίνουν όπως και η περηφάνια. Κάπου ψηλά πλανιέται στον αέρα και όταν δεν γίνεται αλλιώς ορμά και τσακίζεται στα βράχια. Κρυφά την έδινε τη σύνταξη στη νύφη του και ήταν το μόνο σημείο επαφής του γέροντα με την πραγματικότητα. Για να αναληφθεί και πάλι στη μοναξιά των αιθέρων του. Γιατί την ταπείνωση, την αποδοχή της μοίρας, το συμβιβασμό δεν τον άντεχε ούτε για τον ίδιο ούτε για τον γιο του.
            Πόσα SMS μπορεί να μεταδώσει ένα βλέμμα; Έχει η περηφάνια DNA; Έχει ο συμβιβασμός κληρονομικότητα; Πώς να ομολογήσει στον πατέρα του ότι παραδόθηκε, ότι αποδέχθηκε τη μοίρα του;
            Δεν πέρασε από τις πληροφορίες, δεν αναζήτησε τον αποστολέα του εγγράφου. Γιατί ποια είχε διανύσει την απόσταση, είχε διαβεί τον ρουβίκωνα. ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ.
Διευθυντής Δ.Ο.Υ. έγραφε στην πόρτα. Μιλούσε στο τηλέφωνο. Ίσως να μιλούσε το τυπικό δημοσιοϋπαλληλικό ταγιεράκι, το φιξαρισμένο μαλλί. Κοιτάζοντάς τον με ένα αδιάφορα επιτιμητικό βλέμμα, γιατί μπήκε στο γραφείο της χωρίς να χτυπήσει την πόρτα, εξακολουθούσε να μιλάει.
«Ο δάσκαλός μου στο τάνγκο είναι πολύ καλός, αλλά κουράζομαι καλή μου».
 Άρπαξε το χέρι της μαζί με το ακουστικό του τηλεφώνου. Ένα κλικ έντασης, ένα κλικ πάθους, ένα κλικ σεξουαλικής επιθετικότητας.
    Είδε το σώμα του μαζί με το χρώμα της φωνής του, άκουσε τον ήχο της αρρενωπότητάς του, ένοιωθε ξανά Γυναίκα, σε κάθε περίπτυξη σε κάθε επαφή, σε ρυθμούς τάνγκο.
    Ξέσπασε την οργή του μέσα απ’ την πιο άγρια σεξουαλική επιθετικότητα. Όλα του τα κύτταρα υπέβαλαν αμέτρητες αιτήσεις, απολαμβάνοντας ισάριθμες αποδοχές. Είδε την απόγνωση στο κορμί της, ένοιωσε την απόλαυση στο βλέμμα της. Στιγμιαίος εξουσιαστής και ταυτόχρονα εξουσιαζόμενος σε μια συνομιλία βλεμμάτων, συναισθημάτων και σωμάτων. Ασελγούσε στην εξουσία της, χάιδευε την υποταγή της με μια απαράμιλλη ισορροπία αντάξια των πιο σπουδαίων tangueros.
            Η απομόνωση, η απόγνωση, η παρανομία εντείνουν τη δύναμη του συναισθήματος. Το συναίσθημα οδηγεί στο πάθος. Το πάθος νικάει το φόβο. Άμα ξεπεράσεις το φόβο είσαι δυνατός.
 Αγνόησε τις τράπεζες, τις συναλλαγματικές, τον Τειρεσία. Ορκισμένος εχθρός του Δ.Ν.Τ., φανατικός οπαδός του Μαραντόνα. Πού και πού επισκέπτεται την Εφορία για Περαίωση. Στο μισοσκόταδο πάνω στους φακέλους των φορολογουμένων, περαιώνει με την πλέον αρμόδια των περαιώσεων, σε ρυθμούς τάνγκο.
Γιατί
Σκηνές τάνγκο είναι η ζωή. Στιγμές εξέγερσης η ιστορία. Σημείο αναφοράς, ο έρωτας, στο άπειρο του χώρου, στο πέρασμα του χρόνου.


Bill Kůderιs


Κάθε ζωή διαμορφώνεται από μια μοναδική στιγμή,
τη στιγμή που ο άνθρωπος συνειδητοποιεί, μια για πάντα, ποιος είναι.
Χόρχε Λουίς Μπόρχε (1899 – 1986, Αργεντίνος συγγραφέας)

Αφιερωμένο στους υπερχρεωμένους δανειολήπτες που φοβούνται τη χρεωκοπία του κράτους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου