Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

Πτωχός ή Πένης

   Όταν κρύβεσαι από τον διαχειριστή γιατί δεν έχεις να πληρώσεις τα κοινόχρηστα, όταν αγοράζεις 2 ευρώ χρόνο ομολίας γιατί σου έκοψαν το σταθερό, όταν με τη γραβάτα και το κοστούμι ψάχνεις για δουλειά πλασιέ, όταν δίνεις σημασία στις αγγελίες τύπου "βγάλε 5000 το μήνα", όταν εξαιρέθηκες και από το τελευταίο από τα 36 επιδόματα κοινωνικής πρόνοιας που είχες πρόσβαση, όταν θωρείς και τις 36 ανενεργές κάρτες του παρελθόντος, όταν συγκρίνεις σε πόσα μπουκάλια ουΐσκυ σκυλάδικου αντιστοιχεί το μηνιάτικο κάθε λαμόγιου, όταν βαζεις 5€ βενζίνη στο ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου που χρωστάς, όταν σου λείπει το πολυμίξερ, ο φούρνος μικροκυμάτων, η δορυφορική λήψη, το έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικο, τότε είσαι ΠΤΩΧΟΣ.
   Αυτή τη φτώχεια δε τη μπορώ παιδιά. Δε μπορώ τη φτώχεια της υποταγής, της κακομοιριάς, της ζητιανιάς, της κοινωνικής πρόνοιας, των στατιστικών, των μη κυβερνητικών οργανώσεων, του εντάξει περίμενε, του κάνε υπομονή.
Δε μπορώ τα θλιμένα βλέματα, τους σκυφτούς ώμους, τις κραυγαλέες πατερίτσες. Θέλω να κοιτάζω το αδιέξοδο κατάματα, την αρρώστεια χωρίς ασπιρίνη, το τείχος σε όλες του τις χωρικές διαστάσεις. Κι αν έιναι να πνιγώ να χαθώ στον ωκεανό και όχι στη λακούβα της γειτονιάς μου.
   Δε μπορεί να αναπτύξει λογική ρήξης ο ελεηθής, αυτός που αποδέχτηκε το μόνο του κεκτημένο,  τη φτώχεια του. Αυτή η φτώχεια πρώτα εκδηλώνεται στη ψυχή, στο μυαλό, στο συναίσθημα και μετά στη τσέπη. Ο παππούς που περιμένει στημένος με το πι έξω από το κατάστημα της Εθνικής για να πάρει την πενιχρή του σύνταξη, η γιαγιά που σέρνει το καρότσι γύρω από τα πανέρια των λαϊκών, η νεαρή μαμά με το δικτυωτό καλτσόν και το ανοιχτό μπούστο, ο νεαρός του ίντερνετ καφέ και του Μιραλάς (Μοιραλάς - Ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού με συμβολικό επίθετο), ο ξερόλας ψευτόμαγκας των καφενείων, συνθέτουν τον καμβά των πτωχών της Ελληνικής κοινωνίας. Το σύστημα θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για να τους κρατήσει στα χωρικά ύδατα του γκρίζου. Γιατί χωρίς το γκρίζο το σύστημα δεν αντέχει.
      Θέλω ένα μονόχωρο στο βράχο. Ένα πέτρινο σπιτάκι τόσο μικρό όσο και η ψήφος μου, τόσο σκληρό όσο και η πέτρα, τόσο λιτό όσο και η αλήθεια, τόσο λειτουργικό όσο και η βλακεία μου. Η ενεργειακή του αυτονομία δεδομένη. Είναι τέτοια η οργή μου που μπορεί να το φωτίσει, να το θερμάνει και πάλι περισσεύει. Η κάτοψή του σε σχήμα ανοιχτής παλάμης για να μουτζώνει τον εαυτό μου. Η βορεινή του πλευρά να στέλνει μούτζες σε κάθε Ελληναρά θρησκόληπτο πατριδοκάπηλο, η μεσημρινή του πλευρά πάλι σε σχήμα ανοιχτής παλάμης να στέλνει μούτζες σε όλους τους αυτόκλητους προστάτες των εργασιακών δικαιωμάτων, της άγριας φύσης, της χλωρίδας, της πανίδας, της αειφόρου εκμετάλευσης. Στη μεριά της ανατολής να μουτζώνει την αβλαβή διέλευση, την άγρυπνο φύλαξη, την κάθε FRONTEX των ονείρων μας. Για τη δύση θέλω να διαμορφώσω μια όψη με υψωμένο το μεσαίο δάχτυλο, να προκαλεί τις αγορές, τους τοκογλύφους, τα ομόλογα, τους κάθε μορφής και μεγέθους νταβατζήδες.
  Κουφάλες ένας πένητας είμαι, ένας βρεγμένος που τη βροχή δε τη φοβάται. Ο ιδρώτας μου για τον έρωτά μου, ο κόπος μου για τη λευτεριά μου, ο πόνος μου για τα λάθη μου, η χαρά μου για τα πάθη μου.
   Εγώ ειμί ο Βασιλεύς ΚΑΙ ΠΕΝΗΣ!

   *Ορισμοί: Πτωχός είναι ο "πτώσων" (=ζαρώνων), από το πτήσω=συστέλλομαι, εκ φόβου ζαρώνω.
                    Πένης σημαίνει τον εκ πόνου (κόπου) και ενεργείας το ζειν έχοντα.
"Πένητος ανδρός ουδέν ευτυχέστερον την  επί το χείρον μεταβολήν ού προσδοκά"
Αριστοφάνης.
Δηλαδή, λαμόγια έπιασα πάτο, αλλά δε μασάω.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου