Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Ο υπνόσακος της πλατείας Συντάγματος (Μια πρόταση για διακοπές ή για αντίσταση)


Οι σκουριασμένοι τενεκέδες, αγχωτικά στηριγμένοι στις τρύπες των τούβλων, του προσήλιου τοίχου του αχυρώνα, αδιάψευστη απόδειξη μιας άλλοτε πολυπληθούς και ακμάζουσας κοινωνίας.
Κιτρινάδι είπε η γιαγιά.
Η πανούκλα των περιστεριών εξήγησε η μαμά.
Ο Παλιούρης την έσωσε, ο γενάρχης του περιστερώνα, να θρηνεί γουργουρίζοντας το χαμό όλων των απογόνων του.
Θρήνος; Ίσως ερωτικό κάλεσμα. Ποιος μπορεί να καταλάβει τη γλώσσα των περιστεριών; Γιατί μέσα απ’ τους τενεκέδες ίσα που ξεπρόβαλε η Παλγαλατσίτσα, μαζοχιστικά αδύναμη, σαδιστικά μόνη, αναγκαία απαραίτητη δια τη διάσωση της γενιάς.
Αναθεματισμένε, βλαστήμισε η γιαγιά. Ίσως να την ενόχλησε το γουργούρισμα, που της στέρησε το μεσημεριανό ύπνο. Πιο πολύ όμως την ενόχλησε η έλλειψη έκφρασης πένθους.
  • Εδώ χάθηκε όλη η γενιά του και αυτός το νου του στο θηλυκό.
Πόσο νου να έχει ένας γούτος; Δεν είναι η μνήμη, γιατί τα περιστέρια θυμούνται. Ίσως ένα ιδιότυπο αλτσχάϊμερ των περιστεριών και των ανθρώπων σκέφτηκε και έφερε στο μυαλό της εκείνο το χαμένο παππού με την άρρωστη σεξουαλική επιθετικότητα.
  • Τον βρωμιάρη, θα τη ξεπαστρέψει τη καϋμένη τη περιστέρα, θύμωσε η μαμά.
Κοίταξε πως τη τσιμπάει; Ένας βιαστής της δισέγγονής του είναι. Χαλάσανε και τα περιστέρια στις μέρες μας!
  • Δεν έχει εναλλακτική επενέβη ο πατέρας. Πρέπει να κρατήσει η γενιά.
Αυτή η αίσθηση του χρέους, τα αταλάντευτα «πρέπει», οι αναγκαστικοί
μονόδρομοι, οι εκβιαστικές συναινέσεις, αδρανοποιούν τα «θέλω», οπισθοδρομούν την εξέλιξη, παγιώνουν τη μιζέρια.
Συμφωνώ σύντροφοι. Τίποτα δε γεννιέται με παρθενογένεση. Ο Μαρξ πάτησε στο Δαρβίνο, ο Σεφέρης στον Έλιοτ, ο κομμουνισμός στη διχταχτορία του προλεταριάτου. Όμως μη περιμένετε να ολοκληρωθεί η ταξική συνείδηση σ’ όλη την οικουμένη για να ανατραπούν οι τράπεζες, ούτε η αντιστασιακή κουλτούρα της καμαριέρας να αποτρέψει την ασέλγεια του βιαστή της, που στο κάτω – κάτω είναι και κάποιας ηλικίας. Η Παλγαλατσίτσα το διαισθάνθηκε. Τι μπορεί να κάνει ο Παλιούρης; Τζούφιος είναι. Αφού δε μπορώ να το αποτρέψω, ας το εκμεταλλευτώ.
Μπορεί οι πολιτικοποιημένοι και οι απολιτίκ διαμαρτυρόμενοι των πλατειών να λειτουργούν ως βαλβίδα εκτόνωσης της οργής των λαών και να μένουμε στα ίδια. Το ζήτημα είναι ότι το καζάνι είναι σάπιο και το σίγουρο είναι ότι θα σκάσει. Οι συνθήκες γέννησης ενός νέου σύμπαντος είναι ώριμες. Το μπινκ μπανκ θα γίνει, λίγο πριν λίγο μετά δεν έχει σημασία. Μετά την έκρηξη βλέπουμε.
Κανένα χρέος δεν αποσβέστηκε, απλά διαγράφηκε. Καμιά αλλαγή χωρίς ανατροπή. Καμιά επανάσταση με καταγεγραμμένες πλειοψηφίες. Κανένας ξεσηκωμός με ολοκληρωμένο ιδεολογικό περιεχόμενο και ξεκάθαρο στρατηγικό στόχο. Εγκαταλείπω το καναπέ και ό,τι ήθελε προκύψει.
Γιατί ο καναπές ξεχαρβαλώθηκε, ο περιστερώνας ερήμωσε, ο Παλιούρης δεν είναι γόνιμος και προπάντων δεν είναι ερωτεύσιμος.
Το αποτσίγαρο της γενετήσιας πράξης θα πυροδοτήσει το καζάνι. Και ποιος ξέρει συντρόφια; Η κάμπια θα γίνει πεταλούδα, το κοράκι αητός, το περιστέρι Άγιο Πνεύμα, η επανάσταση έρωτας και ο έρωτας επανάσταση._




Ωστόσο – ποιος ξέρει – ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα,
ίσως εκεί να αρχίζει η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κι η ομορφιά του κόσμου.
Γιάννης Ρίτσος – Ελένη.


Εμπρός στης προσδοκίας το κατώφλι
περάσαμε τα νιάτα μας ορθοί
ενώ ήτανε μέσα μας το θάμα
που τόσο λαχταρούσαμε να 'ρθει.
                                     Κώστας Ουράνης


Περπατώ σε μια έρημο απόλυτη.
Εάν μου φανεί ότι άκουσα κελαηδισμό πουλιού
ας μου λέει η λογική ότι παραφέρομαι, εγώ νιώθω υποχρεωμένη
να ετοιμάσω σ' αυτό το πουλί ένα δέντρο.
                                                          Κική Δημουλά

Πιάσε το πρέπει απ' το ιώτα
και γδάρε το ίσαμε το πι
                                       (Ελύτης)

       Στον φίλο μου το Θωμά,
τον οργανωτικό, τον ορθολογιστή,
τον εντός χρόνου και κλίματος,
τον "επί τον τύπον των ήλων".
    Και στον άλλο Θωμά,
τον "μέσα σ' 'ολα",
του "ό,τι βρέξει ας κατεβάσει",
του "να πάει να γ@.....θεί."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου