Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

Ειρηνική διαδήλωση ή λιτάνευση της ηλιθιότητας; (Los Malakoueros Βάρα)


Κάπου τον έχω ξαναδεί αυτόν το τύπο. Αυτόν που βρέθηκε να κοιμάται σε μια πλατεία της Λισαβόνα, σκεπασμένος με την Ελληνική σημαία και πάσχων από λαρυγγίτιδα α΄ βαθμού, γιατί τραγούδησε 33 φορές τον Εθνικό ύμνο και σ’ όλα τα ενδιάμεσα διαστήματα δεν έπαψε να κραυγάζει «Οοώ Εεέ Όλη η Ευρώπη είναι μπλε».
Τα λεφτουδάκια από τη διαφήμιση της χορηγού τράπεζας τέλειωσαν. Και κάτι άλλα που κονόμαγε κολλώντας αφίσες για τα πάρτυ της φοιτητικής νεολαίας της Νέας Δημοκρατίας (ΔΑΠ – ΝΔΦΚ), με την λαϊκή αοιδό Καίτη Γαρμπή, τέλειωσαν κι’ αυτά. Δεν εκμεταλλεύτηκε και την επανίδρυση του κράτους, να γίνει συμβασιούχος και το μόνο που του ‘μεινε ένα ψιλοκουσουράκι στο κράξιμο. Εκεί ακριβώς που χρειάζονται τα μπάσα.
Του πήρε χρόνο για να καταλάβει ότι η γκόμενα δεν τον παράτησε επειδή η φωνή του από μπάσα αρρενωπή, έγινε πρίμα μπαλαρίνα, αλλά γιατί θόλωσε η εικόνα high style που είχε γι’ αυτόν. Εξ’ άλλου αυτός κράτησε ευλαβικά τη συμβουλή του πατέρα του. Ούτε κομμουνιστής ούτε πούστης. Πατριώτης τρανός, όσο για το «τιμημένο», το σήκωνε ακόμα. (Θυμίζω το άλλο σύνθημα «Σήκωσέ το, το τιμημένο, δε μπορώ δε μπορώ να περιμένω»).
Με την ίδια σημαία, με τα ίδια μυαλά, σαφώς λιγότερα μαλλιά και με κάτι ψηλά από τη σύνταξη της μανούλας του, κάνει περαντζάδα στο Λευκό Πύργο.
Δεν είναι αγανακτισμένος, κανένα αγανακτισμένο γκομενάκι ψάχνει, με τις ευλογίες του Άνθιμου βέβαια. Ο φόβος του είναι μη τον καπελώσουν οι κομμουνιστές. Ο τρόμος του, μην παρασυρθεί και αρχίσει να κραυγάζει με την τσιριχτή του φωνούλα «κλέφτες … κλέφτες». Και η αγωνία του, μη τον κυριεύσει ποτέ η λανθάνουσα απελπισία του.
Γιατί ο απελπισμένος είναι ηττημένος. Ο αγανακτισμένος δεν εκδηλώνεται ειρηνικά και η εξέγερση θέλει μπάσα φωνή και σιδερένια α…..ια._


Εάν το να πιστεύεις και να αγαπάς την πατρίδα σου ονομάζεται απ’ αυτούς «εθνικισμός», τότε είμαι ο πρώτος που θα πω ότι ό,τι καλλίτερο, υψηλότερο και ωραιότερο γνώρισα στη ζωή μου, είναι αυτή η μικρή πατρίδα μου, η τωρινή, η χθεσινή, η αιώνια.
(Μίκης Θεοδωράκης)

Από το blog “7 σε παίρνει Αριστερά…..
Όχι, δε μπορούσα να με δω εκεί. Πώς θα μπορούσα να με φανταστώ μέσα στο πατριωτικό ντελίριο και τον ιστορικό συμπλεγματισμό; Μέσα στις politically correct επικλήσεις στον αυτοσεβασμό;
Και όταν θάμαι εκεί θα είμαι παρέα με την ιδεολογία μου. Γιατί ξέρεις, η ιδεολογία δεν είναι αξεσουάρ που το αφήνεις σπίτι όταν δεν ταιριάζει στο ντρεςς κόουντ της εκδήλωσης. Και θάμαι εκεί με την οργή μου, το στρεβλωμένο μου μυαλό και τη συγχωρεμένη μου αυτοσυγκράτηση. Και θάμαι εκεί με τη μάσκα μου, με την πέτρα, το μπουκάλι, τη βαριοπούλα και όποιο διαθέσιμο μέσο βρεθεί. Όχι γιατί είμαι ατρόμητη ή γενναία αλλά ακριβώς γιατί φοβάμαι. Γιατί μετρώ το φόβο μου σε κάθε ρυτίδα έκφρασης σε κάθε πετάρισμα των βλεφάρων. Και αυτό το φόβο δε θέλω να τον συμμεριστούν. Θέλω να τον φοβηθούν. Ξέρεις, τα σκυλιά όταν φοβούνται ή το βάζουν στα πόδια ή ανοίγουν τα πόδια ή ορμάνε και δαγκώνουν. Και αν θάμαι εκεί δε θάμαι για «να είμαι και εγώ εκεί» αλλά θα είναι για να μη φύγω. Όχι για να μη χάσω το ραντεβού με την ιστορία, όχι για μια αράδα στο βιογραφικό, όχι για να μη μετανοιώσω που έχασα το ιβέντ. Όχι για τη βάρδια πριν και μετά τη δουλειά αλλά ακριβώς για την ώρα της δουλειάς.

Από τηλεοπτική εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης η Φωτεινή Τσαλίκογλου καθηγήτρια της Ψυχολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο…..
….Πήγα στο Σύνταγμα να ζήσω αυτό που ζητούν οι άλλοι. Πολλές φορές το νοσταλγώ να ξανά ήμουν νέος και μαζί με τους νέους να βγω να μιλήσω…..


Οι μέρες τρελαίνουν τα πουλιά
οι νύχτες αναποδογυρίζουν τα κορίτσια
ώσπου ανεβαίνει η σελήνη κατακόκκινη,
σαν την ανάμνηση μιας ηλικίας που δεν θα ξανάρθει.
Τάσος Λειβαδίτης



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου