Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011

Έκθεση αυτοαξιολόγησης

Υπ’ όψιν των υπηρεσιακών συμβουλίων επιλογής στελεχών της δημόσιας διοίκησης του open government

Η εξουσία ριζώνει στα ρηχά. Στα υγρά ανήλια χώματα, στους θριμματισμένους βράχους, στ’ αποσυνθεμένα φυλλομαζώματα.
Η εξουσία φωλιάζει στις ουρές των γκισέ των τραπεζών, στους διαδρόμους των εφοριών, στους προθαλάμους των δημόσιων νοσοκομείων, στις ξαχαρβαλωμένες πολυθρόνες των κομματικών γραφείων, στο καμουφλαρισμένο τασάκι της καφετέριας, στις φοβισμένες ψυχές των ανθρώπων.
Η εξουσία φαντάζει στα φωτεινά καντράν των χρηματιστηρίων, στις εικόνες χαρτονομισμάτων που περνούν από τις οθόνες των τηλεοράσεων, στην ολοκλήρωση των ανολοκλήρωτων σκέψεων ανοργασμικών συζητητών, στα αναλόγια ομιλιών των αιθουσών συγκεντρώσεων, πάνω από πεντακάθαρα τραπεζομάνδηλα και απαστράπτοντα μαχαιροπήρουνα, στα φθοριομένα δόντια παγωμένων χαμόγελων, στα σιλικονούχα μπούστα και στα λιποαναροφημένα μπούτια των ερωμένων των μεγάλων αφεντικών.
Αυτή την εξουσία τη βλέπω, τη διακρίνω και θέλω να τη μεταμορφώσω στο λίπασμα της οικολογικής μου γλάστρας, στο πολυκαρβονικό σκίαστρο του αδήλωτου ημιϋπαίθριου, στο σπασμένο φτερό του παρατημένου μου ποδήλατου, στην άχρηστη ρεζέρβα της αδιάβατης πυλωτής μου, στο πεσμένο μανταλάκι του απροσπέλαστου ακάλυπτου, στη χαμένη σαγιονάρα στο πλυσταριό της ταράτσας μου.
Υπάρχει και η άλλη εξουσία όμως. Αυτή που ριζώνει βαθιά στον εγωισμό μου. Αυτή που μετατρέπει την άποψη σε εμμονή. Αυτή που κριτικάρει σκληρά τον απέναντι και εφευρίσκει ελαφρυντικά για την πάρτη μας. Αυτή που με μετατρέπει σε πρόθυμο υποστηρικτή του λίγου, του μικρού του ανεπαρκούς.
Η εξουσία που φωλιάζει στο ταλαιπωρημένο συναίσθημα, στο πνιγμένο γαμώτο, στο γλυκό πονεμένο χαμόγελο, στο αναρχοαυτόνομο ξέσπασμα. Η εξουσία του συναισθήματος είναι που με μετατρέπει σε κυνηγό της ουτοπίας, σε ζωδιακό προφήτη μελλούμενων ταξικών αγώνων και επικείμενων αλλαγών.
Αυτόν τον αμοραλιστικό εγωισμό, αυτό το ελλειματικό συναίσθημα μιζέριας και δέσμευσης θέλω να το μετατρέψω σε αναπτυξιακό πλεονασματικό απόθεμα ονείρων, δημιουργική σκέψη και δράση.
Για να εφαρμόσεις πρέπει πρώτα να πιστέψεις. Πώς να υπηρετήσω ένα σύστημα στο οποίο για να νοιώσεις το φίλο πρέπει να διακρίνεις τον εχθρό, για να είσαι πλειοψηφία πρέπει να υπάρχει μειοψηφία, για να είσαι νικητής πρέπει να ορίσεις τον ηττημένο, για να είσαι προϊστάμενος πρέπει να υπάρξει υφιστάμενος.
Κύριοι του υπηρεσιακού συμβουλίου, τζάμπα τα προσμετρήσιμα μόρια, η προϋπηρεσία, τα σεμινάρια, οι γραφειοκρατικές γνώσεις, τα πτυχία γλωσσομάθειας, οι πιστοποιήσεις χειρισμού των ηλεκτρονικών μέσων. Δεν κάνω εγώ για στέλεχος.
Πιστά μου συντρόφια. Μοίρασα προκηρύξεις έξω από τα εργοστάσια για να μην είμαι μέσα και μετράω αντίστροφα τις ώρες της βάρδιας. Διάβασα, έδωσα εξετάσεις για να γλιτώσω απ΄ τα κωλοχώραφα. Φαίνεται όμως ότι δεν απέκτησα τέτοια ταξική συνείδηση ώστε να απολαμβάνω κομματικής αναγνωρισιμότητας. Στελέχη εσείς, λούμπεν προλεταριάτο εγώ. Λαϊκοί κομισάριοι εσείς, στα γκουλάκ εγώ.
Αγαπημένη μου πεθερά. Δίκιο έχεις. Άχρηστος και ανίκανος. Μια μετριότητα και τίποτα παραπάνω.
Λατρευτά μου τέκνα. Ακόμα πιο μαζεμένα από δω και πέρα. Όλα τα επιδόματα τα κόψανε. Μόνο το επίδομα θέσης κρατήσανε, αλλά και αυτό είναι για άλλους.
Μαλάκα εαυτέ μου, για ινστρούχτορας μειοψηφιών είσαι και νοιώθεις ικανοποιημένος και για τα δύο.

Bill Kůderιs


Αυτές οι νότες
που σας στέλνω με την άνωση
δεν έχουν πια κανένα μουσικό ενδιαφέρον.
Απ’ τον καιρό του ναυαγίου
που αργά μας σώριασε τους δυo
ως κάτω στον βυθό
σαν βάρος έκπληκτο
το πιάνο του ολόφωτου υπερωκεανίου κι εγώ
έχουμε γίνει μάλλον μια διακόσμηση πυθμένος
μια υπόκωφη επίπλωση βυθού
ένα λουλούδι εξωτικό
ή ένα τεράστιο όστρακο
φωλιά ιπποκάμπων
διάδρομος ψαριών που όλο απορούν
μπρος στην ασπρόμαυρη αυτή μνήμη
του παπιγιόν των πλήκτρων του κολάρου.
Κι αν σε καμιά βαρκάδα σας
διακρίνετε στην ήρεμη επιφάνεια
τρεις πέντε δέκα φυσαλίδες
σαν ντο και σολ και μι
μη φανταστείτε μουσική
είναι λίγη σκουριά που όταν θυμάται
πιέζει κι ανεβαίνει.

Γι’ αυτό να μην ανησυχείτε.
το πιάνο μου κι εγώ
είμαστ’ εδώ πολύ καλά
εκπνέοντας ίσως πότε πότε νότες άσχετες
αλλά μες στην ασφάλεια πλήρους ναυαγίου
και ιδίως
μακριά επιτέλους
από κάθε προοπτική πνιγμού.



Γιάννης Βαρβέρης – Πιάνο βυθού


Πάψετε πια..
Πάψετε πια να εκπέμπετε το σήμα του κινδύνου,
τους γόους της υστερικής σειρήνας σταματήστε,
κι αφήστε το πηδάλιο στις τρικυμίας τα χέρια!
Το πιο φριχτό ναυάγιο θα ήταν να σωθούμε!

Τι; Πάλι να γυρίσουμε στην βαρετήν Ιθάκη,
στις μίζερες τις έγνοιες μας και τις φτηνές χαρές μας,
και στην πιστή τη σύντροφο, που σαν ιστόν αράχνης
ύφαινε την αγάπη της γύρω από τη ζωή μας;

Πάλι να ξέρουμε από πριν το αύριο τι θάναι
και να μη νοιώθουμε καμμιά λαχτάρα ν’ ανατέλλει;
Πάλι σαν τους ανήλιαστους καρπούς, που μαραζώνουν
και πέφτουν σάπιοι καταγής, να μοιάζουν τα όνειρά μας;

Η τόλμη αφού μας έλλειψε – και θα μας λείπει πάντα! -
να βγούμε μόνοι απ’τη στενή και τη στρωτή μας κοίτη,
κ’ ελεύθεροι, σαν άνθρωποι στη χαραυγή του κόσμου,
τους άγνωστους να πάρουμε και τους μεγάλους δρόμους
μ’ανάλαφρη περπατησιά σαν του πουλιού στο χώμα
και την ψυχή μας ριγηλή σα φυλλωσιά στην αύρα,
τουλάχιστο ας μη χάσουμε την ευκαιρία τώρα
το παίγνιο να γίνουμε των άγριων των κυμάτων -

κι όπου το φέρει! Ως πλόκαμοι μπορούν να μας τραβήξουν
τα κύματα της θάλασσας τα σκοτεινά τα βύθη,
μα και μπορούν στη φόρα τους να μας σηκώσουν τόσο
ψηλα, που με το μέτωπο ν’αγγίξουμε τ’ αστέρια!..

Κώστας Ουράνης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου