Κυριακή, 6 Ιουλίου 2014

Συνταξιούχος καθηγητής

Δεν είχε κανένα λόγο να ξυπνάει από τα άγρια χαράματα. Παρ’ όλα αυτά το βιολογικό του ρολόι συνεπικουρούμενο και από υποψίες προστατίτιδας, τον έστειλαν στην τουαλέτα.
Με συνοπτικές διαδικασίες και την ανάλογη δημοσιοϋπαλληλική διακριτικότητα, άραξε στον καναπέ του.
Ούτε σκέψη για επιστροφή στην πολύπαθο συζυγική κλίνη. Ακόμα ηχεί στο μυαλό του η χτεσινή σκιαιότατη αποπομπή του όταν προκάλεσε το ξύπνημα της συμβίας του για πρωινό sex.
  Παρασκευή σήμερα. Έχω κι’ εφημερία, σκέφτηκε κι’ άρχισε να του ανεβαίνει το βολτάζ.
Η πρώτη του διαφοροποιημένη σκέψη του ως συνταξιούχου. Τάση – ένταση – αντίσταση. Όχι με την φυσική έννοια των όρων. Αλλά με την πιο ουσιαστική, την έννοια της ζωής. Μήπως ήρθε ο καιρός να βάλει την αντίσταση στον αριθμητή, τώρα που το κλάσμα της ζωής μικραίνει;
Να είσαι τόσο εφήμερος και να κάνεις όνειρα τόσο αιώνια; Παρασκευή κι’ εφημερία, τα λαμόγια. Για ένα εφάπαξ ρε!
  Πήρε φόρα κι’ όρμησε στην κρεβατοκάμαρα. Με τόση ένταση. Σχεδόν στα όρια του βιασμού. Την πρώτη του φορά ως συνταξιούχου.


                       Με τι να "πάμε μπροστά";
                       Το επίδομα των ψευδαισθήσεων, όπως ξέρετε κόπηκε κι' αυτό.
                       Εκτός πια αν μας δώσει κανένα δάνειο η ελπίδα.
                       Αλλά κι αυτή έχει κατακλέψει την αλήθεια.
                                                                          Κική Δημουλά

                               

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου