Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Φλοίδα καρπουζιού

   Μας ξαναπήρανε αδέλφια! Η διαθεσιμότητά μας έληξε.
Εμείς οι ανασφαλείς, οι οσφυοκάμπτες, οι του πρωτοκόλλου, οι αξιολογημένοι μαλάκες, οι γυαλαμπούκες που δακρύζουμε απ’ την αντηλιά του ηλιοβασιλέματος...
Εμείς που είχαμε κι’ ένα δεύτερο πτυχίο. Κάτι σαν απόθεμα να πούμε, να το έχουμε όταν μας τελειώσει το πρώτο. Όπως οι παππούδες μας αμπαριάζανε το σιτάρι για τον χειμώνα και οι γονείς μας κρύβουν τα μακαρόνια και τη ζάχαρη μη τυχόν και βγει ο ΣΥΡΙΖΑ και μας κόψουν τη δόση.
Και τώρα που μπήκα ξανά στο σύστημα με πράξη ανάληψης και όλα τα πιστοποιητικά, τρέχω να βρω τις ακρογιαλιές. Όσες προλάβω λεύτερες από την επιχειρηματικότητα της ξαπλώστρας, και τα νομοσχέδια των αιγιαλών.
   Το μόνο απόθεμά μου είναι η οργή. Θέλω να τη ξοδέψω φτύνοντας τον ανώμαλο ΜΑΤατζή που υπερασπίζεται το γραφείο του υπουργού. Θέλω να βρίσω τον δυνάστη γέροντα που φοβάται τους κομμουνιστάς. Θέλω να ασελγήσω σε κανένα ταγεράκι επίδοξης μεταρρυθμίστριας. Και ποιος ξέρει; Ίσως σταθώ τυχερός και φάω ξύλο από τα  bodyguards του Χάρη Θεοχάρη ή να με οδηγήσει στο αυτόφωρο η προσωπική φρουρά του Συμεών, του ξάδερφου του Σίμου, του τέως κυβερνητικού εκπροσώπου.
Και μέσα στην καταναλωτική μου μανία να δροσίζομαι με την καρδιά του καρπουζιού  να πετάω τις φλοίδες στα καλτσωμένα πέδιλα του αποστειρωμένου εύπορου τουρίστα και να σκορπίζω τον έρωτά μου κάθε ηλιοβάσίλεμα.
Καλό καλοκαίρι!

                                 Τάκης Βαρβιτσιώτης, Δέκα ποιήματα της οργής και του χρέους (1972 -1973)

Για να πυκνώσει το φως
Και να γεννήσει το πουλί
Για να νικήσει ο άνεμος
Τους πρώτους δισταγμούς του
Και να φωνάξει η θάλασσα ελευθερία
Πρέπει να 'ρθουν οι λατόμοι
Γεμάτοι οργή
Να πελεκήσουν τα πέτρινα σύννεφα
Που πλάκωσαν όλες τις πολιτείες
Να πελεκήσουν τ' αγάλματα
Με τις μαύρες καρδιές
Να ξεχειλίσει το αίμα
Να πνίξει τους δολοφόνους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου