Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Όταν η Γκόλφω τυροκόμαγε

   Έκλεισε τα μάτια κι’ έβαλε το μικρό της δαχτυλάκι στην καρδάρα με το γάλα.
Μέτρησε στα γρήγορα ως το δέκα. 36,8 μονολόγησε κι’ έριξε τη μαγιά. Εκτίμησε την ώρα σύμφωνα με το μήκος της σκιάς της κι’ έτρεξε ξαναμμένη στον Τάσο της.
Με λιγότερη ή περισσότερη μαγιά, ο χρόνος πήξης σταθερός. Γύρω στα 40 λεπτά. Τόσο έπαιρνε του Τάσου για ένα κουτούπωμα. Λίγο περισσότερο στη Γκόλφω για να καταλάβει ότι η αγάπη του ήταν φούσκα.
Είχε δίκιο ο πατέρας της. Ποτέ μην εμπιστεύεσαι τους νοικοκυραίους και τους τσομπαναραίους, τη συμβούλευε. Είναι το ίδιο υποκριτές.
Δεν αποτελεί τεκμήριο ντομπροσύνης το μουστάκι, ούτε το δασύτριχο στέρνο ότι έχεις μεγάλη καρδιά.
   Πήρε στάχτη απ’ την τεφροδόχο του έρωτά της κι’ έπλυνε τα σκεύη της απόγνωσής της. Τεντζέρια, τσαντήλες, σουρωτήρια, καζάνια, λόγια, υποσχέσεις ελπίδες. Την  ίδια τη ψυχή της. Μετά την τραγωδία η κάθαρση.
Ανέσυρε απ’ τα βάθη του πηγαδιού τους φόβους της, τις εξαρτήσεις, τις ντροπές της. Τους άφρισε στο πυρετό των χειλιών της, ανθότυρο για τους ταξιδευτές, τους αμαρτωλούς, τους κολασμένους. Μόνο τη παρθενιά της προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης (Π.Ο.Π), άφησε στη σαλαμούρα για να κάνουν πρακτική εξάσκηση κάποιοι ταλαίπωροι χημικοί, αχθοφόροι παρηκμασμένων ιδεοληψιών.
Στην εποχή της κρίσης, τώρα που το κέρας της Αμάλθειας στέρεψε, τώρα που η προβιά της δεν μπορεί να καλύψει τους φταίχτες, δώστε βάση στο πόρισμα του τυροκόμου:  Ο έρωτας θέλει καλή μαγιά, η αγάπη ζύμωση και το τυρί αρμύρα.

Μαξίμ Γκόρκι: «Την ηθική των αφεντικών» την αντιπάθησα όσο και την  «ηθική των δούλων». Μια τρίτη ηθική έβλεπα να διαμορφώνεται μέσα μου: «Δίνε το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται».                                                                                                                                                                                                                
Και λίγο Μανόλη Αναγνωστάκη
Πρώτα να πιάσω τα χέρια σου
Να ψηλαφίσω το σφυγμό σου
Ύστερα να πάμε μαζί στο δάσος
Ν’ αγκαλιάσουμε τα μεγάλα δέντρα
Που στον κάθε κορμό έχουμε χαράξει
Εδώ και χρόνια τα ιερά ονόματα
Να τα συλλαβίσουμε μαζί
Να τα μετρήσουμε ένα – ένα
Με τα μάτια ψηλά στον ουρανό σαν προσευχή
Το δικό μας το δάσος δεν το κρύβει ο ουρανός
Δεν περνούν από δω ξυλοκόποι.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου