Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Στερνή μου γνώση

   Σε ξέρω καλά παλιέ μου συνάδελφε.
Σε βρίσκω στα μουντά πρωινά της Δευτέρας. Σε χάνω στα ηλιόλουστα μεσημέρια της Παρασκευής. Και πάλι μαζί σου στον καφέ της ανάπαυλας, τότε που το δίκιο του κόσμου είναι δικό μας και τ’ άδικο των αλλωνών.
Τώρα που η δουλειά είναι καταναγκασμός, τώρα που το μεροκάματο είναι φόβος, πόσο καλύτερα σ’ έχω μάθει.
   Σε ξέρω καλά παλιέ μου φίλε.
Από τότε που έμαθα να διαχειρίζομαι τον πόνο. Από τότε που ένοιωσα την επιθυμία να φωνάξω τη χαρά μου. Από τότε που βιώνω το χρόνο από Τρίτη σε Τρίτη. Από τότε που το πρόσωπο αφομοίωσε το προσωπείο. Από τότε που η μνήμη νίκησε τη λήθη.
   Σε ξέρω καλά παλιά μου αγαπημένη.
Σε γνώρισα με τη χειμερινή αποδημία των πουλιών. Σε μελέτησα στην απόγνωση του κορμιού σου όταν έλεγες  «για τελευταία φορά». Ακολούθησα το κόκκινο μαντηλάκι της άρνησής σου, σε πορείες ειρήνης , όταν δεν τόλμησα πολεμικά να σε διεκδικήσω. Κι’ όταν η απουσία σου έγινε γλυκύτερη από την παρουσία σου, παραδέχτηκες ότι πάντα μ’ αγαπούσες. Έτσι για να με σταυρώνει ο έρωτάς σου παντοτινά.
   Σε ξέρω καλά αιώνιε εαυτέ μου.

Τόσο ώστε να με παρασύρουν τα πάθη μου. Τόσο ώστε να με καθοδηγούν τα λάθη μου.

Αρθούρος Ρεμπώ "Φθινοπώριασε"
Φθινοπώριασε...
Προς τι όμως ο πόθος για παντοτινό ήλιο;
Εμείς είμαστε στρατευμένοι στην ανακάλυψη του θείου
φωτός...
Μακριά από τους ανθρώπους που φθίνουν με τις εποχές...
Φθινόπωρο
Η βάρκα μας μετέωρη μες στην ασάλευτη ομίχλη
Επιστρέφει στο λιμάνι της δυστυχίας...
Στην απέραντη πολιτεία με τον ουρανό λεκιασμένο
από φωτιά και λάσπη...
Κουρέλια που σαπίζουν...
Μουσκεμένο στη βροχή ψωμί...
Μέθη...Μέθη...Μέθη 
Και χιλιάδες έρωτες που με σταύρωσαν...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου